สายลมอ่อนๆพัดปอยผมสีขาวของคุณยายผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกหวายโบราณ
 
 แว่นสายตาของเธอร่นมาอยู่ตรงปลายจมูก
 
 ขณะที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับงานเย็บปักถักร้อย
 
 ข้างตัวเธอมีหลานสาววัยรุ่นผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้วย
 
 เธอประดุจดอกไม้ที่เพิ่งจะแรกแย้ม
 
 ทันใดนั้นเธอก็โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยว่า "คุยยายคะ ทำไมเราจึงหา
 
 'รักแท้' ได้ยากเย็นนักคะ"
 
 หญิงชราผู้มีดวงหน้าอารีผู้นี้เงยหน้าขึ้นมาจากงานเย็บปัก
 
 ลูบศีรษะหลานสาวอย่างรักใคร่
 
 สักครู่หนึ่งเด็กสาวกระเถิบเข้าไปใกล้พร้อมกับนอนหนุนตักคุณยาย
 
 "ฟังนะ ยายจะเล่าอะไรให้หนูฟัง... เมื่อหลายศตวรรษก่อน
 
 ขณะที่โลกเรายังอ่อนวัยกว่านี้ รักแท้ปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง
 
 มนุษย์สามารถเป็นเจ้าของมันได้ด้วยการเรียกหา จึงมองไม่เห็นคุณค่าของรักแท้
 
 เมื่อเป็นดังนี้พระผู้เป็นเจ้าจึงตัดสินใจที่จะเก็บรักแท้เอาไว้"
 
 คุณยายหันมาส่งยิ้มและลูบผมนุ่มๆของหลานสาวอย่างอ่อนโยนแล้วกล่าวต่อไปว่า
 
 "พระผู้เป็นเจ้าขอให้นางฟ้าสองตนช่วยเก็บรักษารักแท้
 
 แรกทีเดียวนางฟ้าได้ฝังรักแท้ไว้ในดิน แต่มนุษย์ก็ขุดมันออกมาได้อย่างง่ายดาย
 
 ต่อมาพวกเธอจึงนำรักแท้ไปเก็บไว้บนภูเขาที่สูงที่สุด
 
 แต่ผู้คนก็พากันปีนป่ายไปจนถึงยอดเขานั้น... นางฟ้าจึงนำไปไว้ได้ท้องทะเลลึก
 
 แต่มนุษย์ก็ยังดำดิ่งสู่ก้นทะเลแล้วนำรักแท้กลับคืนมาอีกจนได้"
 
 "คุณยายคะ... รักแท้ก็ยังหากันได้ง่ายๆอยู่ดีนี่คะ" หลานสาววิพากษ์
 
 "...เพราะมนุษย์ก็จะขุด ปีน และว่ายน้ำ..."
 
 "ในที่สุดนางฟ้าจึงตกลงใจที่จะเก็บรักแท้ไว้ในหัวใจมนุษย์...
 
 นับจากนั้นผู้คนต่างก็มีปัญหาในการติดตามหารักแท้...
 
 เพราะว่าพวกเขาจะพากันมองหามันในทุกหนทุกแห่ง ยกเว้นที่เดียว...
 
 ที่ซึ่งควรจะเก็บมันไว้ นั่นคือ ...ตรงหัวใจ" คุณยายกล่าวในที่สุด