|
ในชั้นเรียนศึกษาผู้ใหญ่เมื่อไม่นานมานี้
ผมได้ทำสิ่งที่
"ให้อภัยไม่ได้" อย่างหนึ่ง
ผมให้การบ้านนักเรียนไป การบ้านที่ให้คือ
"ไปหาใครสักคนที่คุณรักภายในสัปดาห์หน้า และบอกเขาว่าคุณรักเขา
ต้องเป็นคนที่คุณไม่เคยพูดคำนี้มาก่อน
หรืออย่างน้อยก็ต้องเป็นคนที่คุณไม่เคยพูดคำนี้มานานแล้ว"
งานนี้ฟังดูไม่น่าจะลำบากยากเย็นอะไรนัก
จนกระทั่งคุณหยุดคิดได้ว่าคนส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้อายุมากกว่า 35 ปีแล้ว
และได้รับการเลี้ยงดูในรุ่นที่ถูกสอนมาว่าการแสดงอารมณ์ออกมาอย่างเปิดเผยนั้น
ไม่ใช่ 'ลูกผู้ชาย' การแสดงความรู้สึกหรือการร้องไห้ทำไม่ได้
ดังนั้นนี่จึงเป็นงานที่สร้างความทรมานใจสำหรับบางคนมาก
ต่อมาตอนเริ่มชั่วโมงเรียน
ผมถามว่าใครต้องการเล่าสู่กันฟังบ้างว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนบอกคำนี้กับคนที่เรารัก
ผมหวังเอามากๆว่าคงจะมีใครสักคนอาสาสมัครแน่ เพราะปกติจะเป็นอย่างนั้น
แต่เย็นวันนี้กลับมีผู้ชายยกมือเพียงคนเดียว ดูเขากระตือรือร้นมาก
และตัวสั่นเล็กน้อย
เขาเริ่มด้วยการพูดว่า "เดนนิส สัปดาห์ก่อน ผมโกรธคุณมาก ตอนที่คุณให้งานนี้กับเรา
ผมรู้สึกว่าไม่รู้จะพูดคำนั้นกับใครดีและยิ่งกว่านั้นคุณเป็นใครถึงมาสั่งให้ผมทำเรื่องส่วนตัวอย่างนั้น
แต่พอผมเริ่มขับรถกลับบ้าน
สำนึกของผมก็เริ่มพูดกับผม มันบอกผมว่า
ผมรู้ดีอยู่แล้วว่าผมอยากจะพูดว่าผมรักคุณกับใคร.. 5
ปีก่อนนั้นผมกับพ่อมีความเห็นไม่ตรงกันอย่างรุนแรง
และไม่เคยปรับความเข้าใจกันได้อีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น
เราหลีกเลี่ยงการเจอหน้ากัน
แทบจะไม่พูดกันเลย
ดังนั้นวันอังคารที่ผ่านมาตอนกลับบ้านผมก็ยืนยันกับตัวเองว่าผมจะบอกพ่อว่า
"ผมรักท่าน"
ผมแทบบ้า
แต่ตัดสินใจจะทำก็เหมือนจะช่วยยกภูเขาออกจากอกยังไงยังงั้น...
พอถึงบ้าน ผมก็รีบเข้าบ้านเพื่อบอกภรรยาว่าผมจะทำอะไร
เธอเข้านอนแล้ว
แต่ผมปลุกให้เธอลุก พอผมบอกเธอ เธอไม่ใช่แค่ยันตัวลุกขึ้น
แต่เธอถึงกับเด้งผึงมา แล้วกอดผม
และเป็นครั้งแรกในชีวิตแต่งงานของเราที่เธอเห็นผมร้องไห้
เราอยู่ด้วยกันจนดึก
ดื่มกาแฟและคุยกัน เยี่ยมมากทีเดียว
"เช้าวันต่อมา ผมตื่นแต่เช้าตรู่ด้วยความแจ่มใส
ผมตื่นเต้นมากจนแทบจะไม่ได้หลับได้นอน ผมไปที่ทำงานแต่เช้า
และรีบทำงานได้มากขึ้น ซึ่งเสร็จภายใน 2
ชม.แทนที่จะต้องใช้เวลาทั้งวันเหมือนก่อน"
"5 โมงครึ่ง ผมก็กดกริ่งอยู่หน้าบ้านท่าน
ในใจภาวนาว่าพ่อคงมาเปิดประตูเองนะ
ผมกลัวว่าถ้าแม่มาเปิด ผมคงปอดแหกบอกแม่แทน
แต่โชคดี..พ่อมาเปิด..ผมไม่ยอมเสียเวลา ก้าวเข้าไปในบ้านก้าวหนึ่ง
และพูดว่า
'พ่อ..ผมแค่แวะมาบอกว่าผมรักพ่อ'"
"ราวกับความเปลี่ยนแปลงโถมเข้าหาพ่อยังงั้น
สีหน้าท่านอ่อนโยนลงทันทีดูเหมือน
ความยากลำบากจะอันตรธานไป และท่านก็เริ่มร้องไห้เดินมากอดผม
และพูดว่า..
'พ่อก็รักแก ลูก แต่พ่อไม่เคยพูดออกมา'"
"เป็นช่วงเวลาที่มีค่ามากจนผมแทบไม่อยากขยับตัว
แม่เดินน้ำตาคลอเบ้าออกมา
ผมโบกมือและเอียงแก้มให้ท่านจูบ เรากอดกันอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วผมก็จากไป
ผมไม่เคยรู้สึกดีๆแบบนี้มานานมาก ๆ"
"แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญของผม.. 2 วันหลังจากผมไปเยี่ยมท่าน
พ่อของผม ซึ่งเป็นโรคหัวใจ แต่ไม่เคยบอกผม ก็หัวใจล้มเหลว และต้องเข้าโรงพยาบาลโดย
ไม่รู้ตัว.. ผมไม่รู้ว่าแกจะหายดีหรือเปล่า
ดังนั้นสิ่งที่ผมอยากจะบอกคุณทุกคนใน ห้องเรียนนี้ก็คือ
หากคุณรู้ว่าอะไรควรทำ ก็อย่ารีรอ อะไรจะเกิดขึ้น
ถ้าผมรีรอที่จะบอกพ่อ
ผมอาจไม่มีโอกาสอีกเลย... จงทำสิ่งที่คุณต้องการจะทำ และทำเดี๋ยวนี้"
เคยบอกคนที่เราแคร์แล้วหรือยังละ? ไม่ว่า พ่อแม่? พี่น้อง? เพื่อน?
// ที่มา : FWd. e-mail ขอขอบคุณเจ้าของผลงาน หรือผู้แปล มา ณ ที่นี้
//
|
