เรื่องของคน 2 คน …..ที่แตกต่างกันเกือบทุกด้าน
 ยกเว้น.....ความรู้สึกที่มีให้กัน
 
 เขาชอบดำ.......เธอชอบขาว
 เขาชอบเพลงใต้ดิน........เธอฟังเพลงสบายๆ
 เขาตัวสูง........เธอไม่สูง
 
 เขาเรียนไม่เก่ง........เธอท็อปเกือบทุกวิชา
 เขาเก่งกีฬา.........เธอไม่เคยวิ่งทันใครเค้า
 เขาชอบเสียงเครื่องยนตร์........เธอเกลียดความเร็ว
 
 เขาชอบฝน......เธอกลัวเสียงฟ้าร้อง
 เขาเป็นคนเงียบๆ
 ไม่เรื่องมาก..........เธอร่าเริงและจำเป็นต้องมีคนอยู่รอบด้าน
 เขาเก็บความรู้สึกและระบายลงสมุดบันทึก........เธออ่อนไหว ขี้เหงา
 และช่างรู้สึก
 
 เขาน้ำตาซึมเพราะมองไม่เห็นค่าของตัวเอง........เธอร้องไห้ให้ความเดียวดายที่เกาะกุมหัวใจ
 เขาชอบเก็บตัวอยู่คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ.....เธอชอบมิตรภาพที่ใครต่อใครมอบให้
 
 แต่กระนั้น …….. ผู้คนมากมายที่รายล้อมก็ไม่ได้ทำให้เธอหายว้าเหว่
 ทุกครั้งที่เขาเหงา…….. เธอจะนั่งอยู่ข้างๆโดยไม่เรียกร้องความสนใจ
 ทุกครั้งที่เธอร้องไห้ ……….เขาไม่มีคำปลอบโยนเพียงแค่กุมมือเธอไว้
 ทุกครั้งที่เขามองเห็นเงาตัวเองในกระจก
 …..เขาจะเห็นเพียงผู้ชาย...ที่ไร้ความสามารถและไม่มีความสำคัญกับใคร
 แต่เธอกลับมองเห็นผู้ชายคนนึง.....ที่สามารถปกป้องเธอได้
 และมีค่ามากมายสำหรับเธอ
 
 ทุกครั้งที่ฝนตก …….เธอจะนั่งหลบอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง
 ฝนพัดพาความเหงามาให้ เสียงฟ้าร้องเรียกความกลัวมาใกล้
 แต่ทุกครั้งที่ฝนตก เขาจะโทรศัพท์หาเธอ และจะอยู่ตรงนั้น
 จนกระทั่งฝนหยุดตก......แม้จะไม่ได้พูดอะไรกันเลยสักคำ
 
 เขาและเธอ.....อยู่ด้วยกันในความเงียบ.....แต่ไม่เคยรู้สึกอึดอัด
 เขาและเธอ.....อยู่ด้วยกันในความเงียบ.....แต่เหมือนกับได้พูดคุยกันตลอดเวลา
 เขาและเธอ.....เหงาด้วยกัน.....แต่กลับรู้สึกอุ่นในใจ
 เขาและเธอ.....เหงาด้วยกัน.....แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองมีค่าขึ้น
 
 นี่คือเสน่ห์....ของความแตกต่าง